تبشهای قلبم را به باور خاطره هایم پیوند می زنم ،

و سرزمینی را که همزاد با خاک است و کهن تر از تاریخ ، برای نوباوگان خاک و تازه به دوران
رسیدگان تاریخ زمزمه می کنم .

زمزمه می کنم که :

من از نسل شب شکنان روزگارم ،

من از نسل نورآفرینان پاک ،

از سلاله پاک آریائیان بردبارم ،

منم میراث هزار ساله زمین ،

همان ازشرق تا غرب گسترده آغوش ،

همان پیام آور مهر و دوستی ،

همان گرفته در فش آشتی بر دوش

نه خود ستیزم ، نه دیگر ستیز

مرا و یادگاران مرا به نیکی یادآر

که یادگار یادگاران من ، همه شادی است و شادمانی ؛

شب است و گیتی غرق در سیاهی

شب بلند است و سیاهی پایدار ، ولی

باور به نور و روشنایی است ،

که شام تیره ما را ، از تاریکی می رهاند

و از دل شبهای یلدا ، جشن مهر و روشنایی به ما ارمغان می رساند

تیرگی هاتان در دل نور خاموش باد ،

شب یلدا را به نور قرنها قدمت جاری نگه داریم . . . .